O glifosato é un herbicida que foi clasificado pola Organización Mundial da Saúde como “probabelmente canceríxeno para os seres humanos”

En España hai máis de
100 produtos
autorizados para a agricultura, silvicultura, xardinería e aplicación doméstica que conteñen glifosato
Entre 1974 e 2014 asperxéronse
8.600 millóns de kg
de glifosato no mundo
O glifosato comercializouse por primeira vez na década de
1970
por Monsanto co nome de Roundup
Primer plano de una mazorca de maíz Hierba resistente al glifosato Una granja en Estados Unidos

O problema

Millóns de hectáreas de terras de cultivo, parques e ata beirarrúas son asperxidas con glifosato cada ano en todo o mundo. Cando se usa en agricultura, este composto penetra no solo, fíltrase á auga e os seus residuos permanecen nos cultivos: está no que comemos, na auga que bebemos e nos nosos corpos.

Dende hai décadas véñense denunciando os potenciais efectos daniños do glifosato para a saúde humana, pero nunca se chegaron a tomar medidas. En 2015, a Organización Mundial da Saúde (OMS) clasificou o glifosato como “probabelmente canceríxeno para os seres humanos”, baseándose en fortes evidencias de que é canceríxeno para os animais. Tamén se sospeita que actúa como un disruptor endócrino e que é tóxico para a reprodución.

Entre os principais grupos de risco e máis vulnerábeis atópanse as persoas que se dedican á agricultura, as súas familias, fetos, bebés e a infancia. Para aquelas persoas que non nos atopamos nestes grupos, a alimentación é a principal vía de exposición aos praguicidas e, por tanto, ao glifosato.

Ademais de sobre a nosa saúde, o uso do glifosato ten graves impactos sobre o medio ambiente, pois contamina os solos e a auga e afecta a outros seres vivos (organismos acuáticos, dende algas microscópicas ata peixes e moluscos, pasando tamén polas ras e os seus cágados, e organismos do solo como as miñocas, fundamentais para manter e incrementar a fertilidade do solo).

Finalmente, o uso do glifosato tamén reduce a diversidade e cantidade de especies vexetais e por isto pode afectar a seres vivos cruciais para a agricultura, como son os polinizadores.

A solución

Malia que a industria química, coas súas agresivas campañas de marketing, quixo convencernos de que hoxe en día non é posíbel manter a agricultura sen recorrer a fertilizantes e praguicidas, a agricultura ecolóxica amosa cada día que non só é a mellor opción para protexer a nosa saúde e o medio ambiente, senón que é capaz de alimentar o planeta se se fan os investimentos axeitados e é unha fonte imparábel de emprego verde.

Na agricultura, silvicultura e xardinería ecolóxicas utilízanse moitas técnicas para controlar as plantas espontáneas. Entre elas, o incremento da diversidade de cultivos, a rotación de cultivos, a eliminación manual e mecánica, os acolchados ou o pastoreo. E cando están nos lindeiros dos cultivos son mesmo beneficiosas, pois constitúen unha fonte de alimento diverso para as especies polinizadoras como as abellas e un refuxio para especies que axudan a controlar as potenciais pragas de insectos que afectan os propios cultivos.

No modelo de agricultura ecolóxica promóvese o equilibrio ecolóxico baseado na biodiversidade, sendo a única forma de garantir alimentos sans para hoxe e tamén no futuro.

Que está a facer Greenpeace

Greenpeace traballa para conseguir a prohibición do glifosato, xa que a exposición a esta substancia se relacionou co cancro en humanos e coa degradación dos ecosistemas. Entre outras cousas, participou activamente na Iniciativa Cidadá Europea que, nun tempo récord de cinco meses, recolleu máis dun millón de sinaturas de persoas que piden a prohibición do uso do glifosato na UE. A iniciativa foi aceptada pola Comisión Europea e agora está obrigada a estudala.

Greenpeace tamén traballou activamente para que moitos concellos de España deixasen de empregar glifosato e conseguiu que máis de 150 organizacións asinasen unha carta aberta para o Goberno español pedindo que apoiara a prohibición deste perigoso herbicida.

Ademais, debe garantirse que a avaliación científica dos praguicidas sometidos a aprobación regulamentaria na UE está baseada exclusivamente en estudos publicados e encargados polas autoridades públicas competentes e non pola industria dos agroquímicos.

E, finalmente, cómpre establecer obxectivos obrigatorios de redución do emprego de praguicidas de carácter vinculante en toda a UE, con vistas a un futuro libre de substancias químicas perigosas.